Grzybica owłosionej skóry głowy – łupież

Jest kilka odmian grzybic owłosionej skóry głowy. Pierwsza z nich to odmiana powierzchowna wywołana przez grzyby z grupy Trichophyton i Microsporum. Zwykle chorują dzieci, które zakażają się od psów lub kotów.

Na skórze głowy pojawiają się okrągłe złuszczające ogniska z przerzedzonymi wewnątrz włosami, które stają się szare, matowe i kruche. Choroba ma charakter długoletni, nie powodują jednak trwałego wyłysienia. W przypadku grzybicy woszczynowej dochodzi do powstania tarczek-czyli żółtych strupków zbudowanych z koloni grzyba, o wielkości około 1-2 cm, które po usunięciu pozostawiają bliznę i trwałe wyłysienie. W odmianie głębokiej, która w przypadku dzieci występuje wyłącznie na owłosionej skórze głowy, a w przypadku dorosłych także na brodzie, dochodzi do powstania głębokich nacieków zapalnych o charakterze guzowatym z wydzielina ropną. Zmiany ustępują zwykle bez pozostawienia blizny czy trwałego wyłysienia.

Niektóre grzyby (najczęściej Pityrosporum ovale) mogą powodować powstanie łupieżu. Wymieniony grzyb powoduje łupież pstry, który objawia się żółtobrunatnymi plamami występującymi na skórze klatki piersiowej, szyi, na owłosionej skórze głowy. Plamy ulegają odbarwieniu pod wpływem promieni słonecznych. Choroba jest mało zakaźna. 
 
W leczeniu grzybicy skóry owłosionej głowy stosowane są : miejscowo preparaty ketokonazolu, mikonazolu, zaś doustnie gryzeofulwinę. Kuracja trwa około 2 miesięcy. Często konieczne jest także ścięcie włosów. Po skończonym leczeniu pacjent musi być obserwowany co najmniej 2 miesiące, a następnie należy wykonać kontrolne badania mikologiczne.   
 
Skąd się bierze łupież?

Wiele osób boryka się z nieprzyjemną przypadłością, jaką jest łupież. To choroba skóry głowy charakteryzująca się złuszczaniem zrogowaciałych warstw naskórka. Stanowi on problem zarówno natury estetycznej, jak i społecznej – osoby nań cierpiące odczuwają olbrzymi dyskomfort i zachwianie pewności siebie w kontaktach z innymi ludźmi. Aby móc skutecznie poradzić sobie z łupieżem, należy poszukać przyczyny jego powstawania.

Łojotokowe zapalenie skóry to przewlekłe schorzenie objawiające się przewlekłym stanem zapalnym i złuszczaniem skóry w okolicach, które zawierają liczne gruczoły łojowe – na owłosionej skórze głowy, twarzy i górnej części tułowia. Cierpi na nie około 5% populacji. Najłagodniejszą odmianą łojotokowego zapalenia skóry jest powszechnie znany łupież – prawdopodobnie dotyka on nawet połowy ludzi.

Najczęstszą przyczyną powstawania łupieżu jest drożdżak Malassezia furfur, zwany także Pityrosporum ovale. Przemawia za tym chociażby poprawa stanu skóry u osób z łojotokowym zapaleniem skóry po zastosowaniu leków przeciwgrzybiczych. . Do powstania łupieżu przyczyniać się mogą również ogólne osłabienie organizmu, przewlekły stres, zaburzenia hormonalne, zaniedbania higieniczne, podrażnienie skóry przez kosmetyki,

Łupież jest pierwszym objawem łojotokowego zapalenia skóry. Obok nadmiernego złuszczania na skórze głowy mogą pojawić się zaczerwienione ogniska pokryte łuskami. Zazwyczaj zmiany lokalizują się nad czołem i za uszami, gdzie może dojść do pęknięcia skóry. Nasilone zmiany mogą wywołać przerzedzenie włosów. Do łupieżu mogą dołączyć się zmiany na twarzy – zaczerwienienie i złuszczanie w okolicy brwi, nosa i ust. Podobne ogniska mogą wystąpić na tułowiu – nad mostkiem i między łopatkami.

Niestety przebieg choroby jest długotrwały, wieloletni. Stan skóry pogarsza się, zwłaszcza gdy organizm jest osłabiony, np. podczas infekcji. W leczeniu objawów łupieżu stosuje się szampony zawierające substancję przeciwgrzybiczą (ketokonazol, pirtonian cynku). Pomóc mogą także szampony dziegciowe. W walce z łupieżem warto zaopatrzyć się w specjalne preparaty dostępne w aptekach,

W przypadku wystąpienia zmian na twarzy i na tułowiu stosuje się maści przeciwgrzybicze i czasem kortykosteroidy w maści (jednak unika się ich raczej w przypadku zajęcia skóry twarzy). Jeśli zmiany są bardzo rozległe i nasilone, stosuje się doustnie leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol).